A. Przytomska, Historia tubylcza. Szamani Kiczua i mito-praktyka

 

2       STRESZCZENIE

Artykuł prezentuje problematykę reprodukcji historii tubylczej czyli strategie i mechanizmy prowadzenia narracji historycznej u Indian Kiczua z Andów Ekwadorskich. Indiańskie praktyki historyczne oparte są na mitach inkaskich i lokalnych opowieściach przekazywanych w tradycji ustnej (mitopraktyka).Tłem dla tych praktyk są współczesne przemiany polityczne i społeczne w Ekwadorze – ruchy indiańskie, uzyskanie podmiotowości prawnej, polityka wielokulturowości, które dały grupom tubylczym nową możliwość definiowania siebie. W procesach tych biorą udział także szamani Kiczua, których działania mają charakter oddolny i lokalny. W tekście tym próbuję odpowiedzieć na pytania: w jaki sposób szamani Kiczua reprodukują historię, dlaczego to robią, jakie mechanizmy wykorzystują? Odpowiedź na te pytania umożliwia ujawnienie i analizę oddolnych prób budowania tożsamości i podmiotowości tubylczej w postkolonialnym kontekście Ameryki Południowej. Zjawisko to jest przedstawione na historycznym tle polityki kolonialnej względem indiańskich szamanów oraz ich uwikłania w politykę kolonialną. Dzięki przywołanym badaniom etnohistorycznym można mówić o ciągłości podmiotowych i sprawczych działań szamanów wobec nie-Kiczua. Zjawisko mitopraktyki wyjaśnione jest również w oparciu o podstawowe elementy kosmowizji Kiczua dotyczące lokalnego rozumienia czasu i zmiany. Artykuł ten jest efektem badań terenowych autorki na temat praktyk szamanistycznych prowadzonych u ekwadorskich Indian Kiczua w 2010 i 2012 r.

 

       POBIERZ ARTYKUŁ                                     pdf-icon

 

line